Mirte's dagboek


Klik hier voor de meest recente penneroerselen van Mirte

Tijdens de zwangerschap

Al tijdens de zwangerschap was ik erg aanwezig. Op iedere echo zag je me druk bewegen of al vriendelijk zwaaien naar papa en mama. Totdat mama mij wat minder ging voelen, toen moesten we voor allerlei onderzoekjes naar het ziekenhuis. Waar er naar mij (echo) en mijn hartslag (CTG) gekeken werd. Maar er was iedere keer niets aan de hand.
Drie en vier mei had mama wat last van buik en rugpijn, maar omdat het niet erger werd maakte mama zich geen zorgen...

De bevalling

Op zaterdag 5 mei ging mama in haar eentje naar de winkels, papa zou daarna de zware boodschappen gaan halen. Mama was naar de Hema geweest en ging rond 12.15 nog even bij Commandeur op de dijk bloemetjes voor in de tuin kopen. Toen mama geholpen werd door een mevrouw voelde ze opeens een hoop water. Omdat ik de allereerste ben twijfelde mama of het haar vliezen waren.
Eenmaal thuis gebracht door een aardige mevrouw van de winkel vertrouwde de verloskundige het ook niet en stuurde mama voor de zekerheid naar het ziekenhuis.
Onderweg kreeg mama steeds meer rugpijn. In het ziekenhuis in Dordrecht keken ze eerst weer naar mijn hartslag, maar ik voelde me prima. Toen ze naar mama keken bleek ik toch wel graag te willen komen. Mama had al 4 cm ontsluiting. Omdat ik nog zo'n klein ukkie ben (30,5 week) moest mama met de ambulance naar het Sophia ziekenhuis. Het scheelde niet veel of ik was er onderweg uitgeschud. Onderweg heb ik nog een stukje van het bevrijdingsfestival gehoord en van de sirene want die moest toen even aan. Ik was blij dat de ambulance meneer doorreed want ik kwam er nu toen echt bijna aan.
Toen mama op de stoel lag in het ziekenhuis bleek ik niet meer tegen te houden zijn, ondanks de wonderpillen van de dokter. Binnen een half uur (om 15.46) werd ik geboren, ik werd toen erg snel van mama's warme buik gehaald omdat er naar me gekeken moest worden. Gelukkig kwam ik toen wel in een warme couveuse terecht. Ik ben nu dus een echte Rotterdamse net als mijn oma.

Mijn tijd in het Sophia Kinderziekenhuis

S'avonds kwamen papa en mama bij mij kijken. Natuurlijk vonden ze mij de mooiste baby van de zaal en geef ze eens ongelijk! Ik heb ze wel even laten merken dat ondanks mijn lieve gezichtje en mijn kleine postuur ik toch echt geen watje ben, ik kan ontzettend goed met mijn benen en armen sporten en kan ook goed van me laten horen.
In het begin deed ik erg mijn best om zelf te ademen maar daar werd ik wel erg moe van en dan gingen er een hoop bellen rinkelen. Toen kreeg ik gelukkig wat hulp van een beademingsapparaat. Toen dat wat beter ging mocht ik aan de infant flow en uiteindelijk zelfs aan de neusbril (ben ik stoer of niet...). Van een poging weer zelf te ademen werd ik toch wel erg moe, dus hebben ze me dat gelukkig niet lang laten doen.
Helaas kreeg ik tussendoor een infectie waardoor ik me helemaal niet lekker voelde. Tijdens de verzorging had ik zelfs geen puf om met mijn benen te schoppen of te huilen als het me niet aanstond. Toen heb ik van de slimme dokters een wondermiddeltje gekregen waar ik me al snel beter door voelde.
Ik lig hier met een aantal andere kinderen die me soms wel laten schikken met hun gepiep en gehuil. Mama en papa kijken af en toe vertederd als ze een pruttelgeluidje van de buurman horen of een jongetje met zijn mama zien knuffelen, he hallo wie was hier de liefste baby van de zaal?!

Naar een ander ziekenhuis

Op 22 mei werd mama gebeld door het Sophia dat ik mocht verhuizen naar het streekziekenhuis in Dordrecht. Toen mocht ik, net als mama twee weken eerder, op reis met twee aardige ambulance mensen. Het duurde allemaal wat langer, dus konden mama en papa mooi alvast even op de nieuwe afdeling neuzen en mijn eten klaarzetten.
Het was even wennen, maar ik heb het hier prima naar mijn zin. Gelukkig hebben ze hier ook hele aardig verpleegsters. Hoewel papa nog wel even moet wennen dat hij nu niet meer die van het Sophia ziet... Gelukkig mocht hij van mama onze afscheidscadeautjes langs brengen.

De eerste week op mijn nieuwe stekkie

De afgelopen week heb ik weer heel wat mee gemaakt. Ten eerste heb ik veel nieuwe vriendinnen gemaakt, helaas heb ik hier nog geen broeders ontdekt... Ten tweede stroomt het hier vol met een heleboel andere jonge kostgangers, wat een herrie maken die zeg. Ik heb persoonlijk een bescheiden huiltje als ik het zelf mag zeggen.
Verder was ik erg moe en bleek dat ik bloedarmoede had, toen heb ik een beetje nieuw bloed gekregen. Soms heb ik nog wat moeite met goed te ademen, dan laat ik mama en papa even schikken met de toeters en bellen.
Als mijn mama en papa komen en ik hoor ze praten dan vind ik het gezellig om naar ze te kijken, ik herken hun stemmen heus wel. Mama zwijmelt dan helemaal weg bij mijn mooie grote ogen. Soms gaan ze mij verzorgen en begrijp me niet verkeerd ik heb niets tegen mijn mama en papa, maar dat geflut vind ik niets. Dan moet eerst mijn mondje schoongemaakt, dan wordt mijn temperatuur gecontroleerd en dan moet er ook nog een luier verwisseld worden. Zo kun je toch niet slapen?! De zusters zeggen dan dat ik best een pittig meisje ben, papa zegt dan glunderend dat ik dat van mijn mama heb, waarop mama dan zegt dat we papa later nog wel terug pakken met zijn tweeen! Hihi.

Buidelen met papa en mama

1 keer per dag mag ik met papa of mama knuffelen. Ik word dan op hun blote buik gelegd met een zacht dekentje over me heen, buidelen noemen ze dat. Heerlijk vindt ik dat, alleen het oppakken en me door de lucht heen laten vliegen voordat ik bij ze op de buik wordt gelegd vindt ik wat minder. Misschien is het een idee een ouder en kind couveuse te maken...
Als ik bij papa lig trek ik altijd even aan zijn borsthaar. Bij mama lig ik altijd te smakken tegen haar aan, waarom leggen ze me ook zo hoog neer, nu kan ik niet bij mijn eten. Vers uit de verpakking is toch veel leuker dan door een sonde heen.

Voor het eerst in bad

Ik heb nu toch weer iets meegemaakt... Wordt ik opeens uit mijn couveuse gehaald... en het was niet om te buidelen. Vervolgens gingen ze alle slangetjes losmaken, hehe zouden ze dan eindelijk begrepen hebben dat ik die dingen toch echt niet leuk vind? Vervolgens word ik meegenomen naar de andere kant van de zaal. Ik word in een doek gewikkeld en dacht nog he lekker zo in die doek en dicht bij mijn papa en mama, word ik opeens ergens in gelegd met doek en al. En dat voelde toch zo raar, ik zat net te bedenken of ik mijn pruillipje zou doorzetten in een van mijn zielige huiltjes toen ik bedacht dat het eigenlijk wel lekker was. Langzaam werd ik een beetje uit de natte doek gepeld. Hmmm lekker zo. Ik heb natuurlijk gelijk even om me heen gekeken nieuwsgierig als ik ben. Gelukkig bleven papa en mama er wel bij staan, hoewel ik wel moet zeggen dat de zuster erg lief voor me was, ze was erg rustig en daar hou ik wel van. Jammer genoeg moest ik weer snel uit het badje en begon het gepluk weer, schone luier, aankleden en die ellendige stickers en draadjes weer. Gelukkig duurde het gepluk niet zo lang en lag ik even later lekker na te genieten in mijn couveuse.

Warmtebedje

Sinds kort kan ik naar mama en papa zwaaien op de webcam. Ik ben namelijk al zo groot dat ik uit de couveuse mocht. Nu lig ik in een warmtebedje. Ik kan nu alle verhalen van de zusters veel beter volgen, want de geluiden zijn niet meer zo ver weg. Alleen heb ik nu ook meer last van de herrie, konden ze er geen oordopjes bij geven? Een ander nadeel is, dat ik nu kleertjes aan moet. Iedereen vindt dat superschattig, maar mij zit het in de weg. Ik ben nu ook regelmatig een hand kwijt, nou daar kan ik echt niet om lachen.

Aan de fles

Anders dan wat jullie hier boven lezen hoef ik niet naar een AA bijeenkomst. Ik weet dat de grote jongens vroeg beginnen met die vieze drankjes, maar ik wil het gemiddelde niet nog verder naar beneden halen. Nee, ik kan al heel goed melk uit de fles drinken. Niet altijd alles, want ik ben nog wel eens moe... Wat ik ook kan is heel hard boeren, mama schrok er zelfs van. Haha dat had ze niet gedacht van een dame he?!

Kinderbedje

Ik begrijp er helemaal niets meer van, sinds kort bekijk ik de wereld door een hoge glazen wand en tralies. Het lijkt wel of ik gevangen zit, ik ben toch geen boef? Ik ben echt heel lief hoor! Eerst had ik een lekker warm bedje en nu lig ik hier met iets hards tegen mijn rug aan en die ellendige muts weer op mijn hoofd. Om een of andere reden zijn papa en mama juist trots dat ik hier lig, iets over een grote meid zijn. O.k. vooruit als het jullie gelukkig maakt, blijf ik hier wel braaf liggen. Gelukkig is mijn knuffelpopje mee verhuisd en is verder alles hetzelfde.

Weer in bad

Moet ik als volwaardige baby in een poppenbad en dan staan de volwassenen vreemd te kijken dat ik daar niet meer in pas. Hallo, ben ik soms een babypop?? Ik moet zeggen dat ik dat badderen wel ga waarderen. Beetje poedelen in dat lekkere warme water tegen papa of mama aan. Help me er aan te herinneren dat ik binnenkort leer om ze nat te spetteren! Dat moet een leuk gezicht zijn :-) Voor dat afdrogen moet trouwens iets anders verzonnen worden, weer dat geflut aan me. En ze zijn ook niet snel tevreden. Als ik denk van o.k. stop maar ik ben droog, dan moet het nog droog in alle plooien (waar ik er uiteraard niet veel van heb met mijn slanke lijntje). Erna kreeg ik eindelijk mijn eten. En ik communiceerde toch echt heel duidelijk. Heb minstens honderd keer met mijn mond open liggen smakken. Misschien moeten papa en mama nog zo'n cursusje volgen...

Joepie, eindelijk thuis

Weet je wat ik het leukste vind aan het thuis bij papa en mama zijn? Die mooie muziek die ze draaien voor mij! Om het goed te kunnen horen, draai ik dan mijn hoofd. Papa en mama zien het ook aan mijn ogen dat ik het mooi vind. Ik moet wel zeggen dat ik erg moet wennen aan al die nieuwe dingen om me heen, ik ben dan ook erg moe.

Dagritme

Papa en mama hebben een heel raar ritme. Overdag als ik lekker lig te slapen, maken ze toch een herrie met hun geklets en s'nachts als ik eens gezellig wil kletsen dan liggen ze te slapen. Daar kan ik nou zo verdrietig om worden. En dan worden ze wel opeens wakker. Nou moe, moet ik eerst gaan huilen om wat aandacht te krijgen? Ik stel voor papa en mama dat jullie dat rare ritme eens omgooien.

De sonde

Nou die vervelende sonde is weg hoor. Ik kan nu zelf drinken, ik ben tenslotte al twee maanden. Het is jammer dat ik nog te klein ben, want ik had hem er graag zelf uitgetrokken. Nu heeft de zuster hem er uitgehaald en ik heb helemaal niet gehuild, zelfs niet met de pleister eraf halen. Stoer he?! Nu kan ik bewegen zonder dat mijn vingers in de sonde blijven hangen. Nou... kom maar op met die fruithapjes...

Inenting

Toen ik precies twee maanden oud was moest ik terug naar het ziekenhuis om een prikje te halen. Omdat ik zo vroeg geboren was moest ik na het prikje 24 uur blijven. Deze keer lag ik op de kinderafdeling en mochten mijn mama en papa blijven. Het leek wel een kleine vakantie in zoŽn mooi kamer samen met mijn mama (overdag) en papa (snachts). Totdat er twee zusters aankwamen die er aardig uitzagen, maar me heel gemeen gingen prikken en nog twee keer ook. En mama stond er maar zonder iets te doen. Toen ik hard begon te brullen reageerde ze wel opeens, maar toen was het al gebeurd. De hulpdokter die later kwam kijken kon ik nog van de neonatologie (wat een moeilijk woord toch). Maar ik heb lekker toch gehuild, want hij moet wel weten dat ik niet van die onderzoekjes hou.

Controle in het ziekenhuis

Pas geleden had ik weer een afspraakje in het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik zo blij was de dokter weer te zien toen hij mij zomaar liet vallen, gelukkig ving hij me ook weer op. Hallo, kun je niet uitkijken? Volgens mama hoorde het erbij om te kijken hoe ik zou reageren. Vreemd hoor, wij laten de dokter toch ook niet struikelen om te kijken hoe hij zal reageren. En mama kan dat nou wel stoer zeggen, maar ik zag heus wel dat zij ook schrok. Verder was de dokter wel lief. Hij zei dat ik er goed uit zag en wij vrouwen houden natuurlijk wel van een complimentje.

Wandelen

Ik ben dol op wandelen, maar dan moet het ook wel wandelen zijn. Soms blijft mama bij van alles stil staan, nou daar hou ik dus niet van. Dat laat ik dan natuurlijk goed merken, zodat we weer snel verder rijden. Soms vechten papa en mama wie er achter de kinderwagen mag lopen, maar meestal wint mijn mama, die is net als ik een echte spicegirl.

Doe het zelf zaak

Vandaag zijn we heel lang wezen wandelen.... in de Hornbach. Opa was helemaal in zijn element. Vreemde hobby hoor opa, wat is hier nu te doen? Het begon eindelijk een beetje interessant te worden, toen we langs de dieren liepen, maar toen mocht ik er geen eens uit. Mama kwam natuurlijk weer een bekende tegen. Ja mijn mama is heel beroemd, de hele wereld kent haar, echt waar. En maar weer stil staan en kletsen. Om de dag goed af te sluiten kreeg ik mijn vuurdoop bij de Mac Donalds. Nu mocht ik alleen maar kijken en ruiken, maar later als ik groot ben mag ik er ook eten. Hmmm lekker.

Nieuw winkelcentrum

Nou ik heb het geweten hoor... Leuk zo'n nieuw winkelcentrum. Daar ga ik weer voor de zoveelste keer op sleeptouw. Ik snap ook niet waarom mama het nieuw noemt. Het is voor haar nu toch niet nieuw meer. Het lijkt ook wel of mama nu nog meer bekenden tegenkomt. Echt snel gaat het dus niet.En ik weet zeker dat ze bij die Bas-winkel kippen verkopen, wat een herrie daar zeg. Mama moet me heel veel bewegen met de wagen, want anders ga ik daar huilen. Maar ok het is best mooi geworden. Bovendien krijg ik nu veel meer kleertjes van mijn mama. Dus ik hou mijn mond nog maar een tijdje dicht tegen mama van wat ik er allemaal van vind.

Uitslapen

Heb ik jullie al verteld dat ik van uitslapen hou? Al vrij snel verbaasde ik mijn papa en mama door s'nachts lekker door te slapen. Nu slaap ik heerlijk zo'n 8 uur per nacht. Als ik wakker wordt en mama slaapt nog dan ga ik maar stilletjes liggen lachen. Papa noemt mama namelijk wel eens de zus van doornroosje, dus lijkt het me handig om haar te laten slapen. Op vakantie hanteer ik graag een vakantie-slaapritme. Toen heb ik mama en papa even flink laten schrikken toen ik, als klein wekkertje zijnde, pas na 10 uur slapen wakker werd. Die oude mensen van tegenwoordig weten ook niet meer wat uitslapen is...

Eten

Getsie wie heeft die groente en fruitpotjes uitgevonden. Ik vind het maar niets die zachte hap in mijn mond, geef mij maar vloeibaar. En dan die smaken, volgens mij klopt de tekst aan de buitenkant niet, het lijkt me stug dat er in zit wat er op de buitenkant staat. Over de kleuren maar niet te spreken. Zelfs papa lust het niet, nou en dat zegt wel iets, die eet alles. Maar ok alles went, nu eet ik soms al een half potje. Ach ik zorg dat ik dit zo snel mogelijk onder de knie heb dan kan ik zo snel mogelijk met papa en mama mee eten (uitgekiend he?!).

De wereld

Ik ben een echte wereldreiziger geworden, soms verbaas ik mama door ergens te liggen waar ik eerst nog niet lag. Ja, ik heb ontdekt dat ik met de roltechiek die ik net onder de knie heb zoŽn beetje overal kan komen, gewoon door steeds opnieuw in de goede richting te rollen. Wereld hier kom ik aan! Ik vind het dan vooral leuk om richting de lichtjes van de computer te rollen en dan met mijn handen de wieltjes van mamaŽs bureaustoel te onderzoeken. Zo zorg ik er meteen voor dat mama niet meer van haar plaats komt en lekker bij mij in de buurt blijf zitten! Weer zoŽn slimme zet van me al zeg ik het zelf...

Een eigen band

Mama en ik gaan een eigen band beginnen. We hebben vandaag samen geoefend en we zijn echt goed! Mama speelt op een xylofoon (dat kan ik nog niet uitspreken hoor!) en ik schud met een tamboerijn. Soms zingt mama er ook een liedje bij, dat vind ik erg gezellig, maar ik denk dat ze maar niet met idols mee moet doen. Dus als jullie voorbij ons huis rijden en jullie horen mooie geluiden dan zijn dat mijn mama en ik.

Ik heb vandaag twee oma's geadopteerd

Vandaag heb ik twee hele lieve mevrouwen ontmoet toen we in de stad wat gingen drinken. Ze moesten erg lachen om mijn glimlachjes en rare gezichten. Ook was ik heel hard aan het kraaien en gillen als ze tegen mij praatten. En het werkte, binnen no time had ik er twee fans bij, dus ik denk dat ik ze maar adopteer. Ik moet zeggen dat ik mijn eigen oma's ook heel lief vind, maar een paar extra (voor het verwennen) is nooit weg natuurlijk.

Pasar Malam Besar

Vandaag zijn we naar een Indische markt geweest, dat noemen ze heel moeilijk pasar nog iets. Maar heel veel mensen snapte dit moeilijke woord, want het was er best druk. Het vereiste weer wat slalom technieken van mijn moeder, maar dat ging haar best goed af. Tenminste als we weer niet opgehouden werden door een aardige Indische oma of tante. Niemand kon mij namelijk (heel begrijpelijk) weerstaan. Sommige zaten zelfs aan mijn wangetjes of neus. Soms gaf ik ze dan mijn verwaande blik, anderen gaf ik een stralende glimlach met een paar babywoordjes (klinkt toch net hetzelfde als Maleisisch?!). Ik heb er heel stoer naast 2 hele grote poppen gestaan die enge maskers ophadden. Althans dat vond mama, maar ik ben niet zo'n watje, ik heb het stoere karakter van mijn papa geerfd ;-) Ook hebben we er lekker gegeten, want dat hoort op de pasar malam. Iedereen loopt er te snoepen. Naast lekkere witte rijst (aangevuld met mijn eigen appelmoes), heb ik ook mee gegeten van de lekkere Indische koekjes, hmmm. Gaan we volgend jaar weer? Want met al die lekkere dingen en lieve mensen wil ik wel een paar dagen.

Ik ben een slak

Mama noemt mij altijd slak. Dat komt omdat ik een heel kwijlspoor achter me laat. Maar daar kan ik niets aan doen hoor, dat komt door mijn tandjes. Ze moet me dankbaar zijn dat ik zo de vloer een beetje dweil. Daarnaast sleep ik ook nog wel eens mijn ballenbakhuisje achter me aan omdat mijn voet wel eens blijft haken. Volgens mama maakt dat het beeld compleet. Heel grappig hoor.

Ik kan staan!

De dokter in het ziekenhuis zei dat het nog wel even zou duren voordat ik echt goed kon lopen. Dat ik het daar niet mee eens ben heb ik savonds gelijk maar even laten zien. Ik trok me op aan de kussens van de bank en daar stond ik heel wankel tegen de kussens aan (ik kan het wel beter hoor, maar dat bewaar ik voor later, want dit was al zo'n cultuurschok voor mijn ouders). Het leuke is dat ik nu veel meer dingen kan maar bovenal wil. Mijn mama heb ik tot p.a. (personal assistent) benoemd (dat hebben alle diva's), die mag me dan ieder keer redden van een valpartij als ik niet meer terug kan. Het vreemde is dat mama nu nog meer nee tegen me gaat zeggen. En ik wilde alleen maar opa bellen met de telefoon die op tafel lag, een brief schrijven met de pen die op de stoel lag en de teletubies aanzetten met de afstandsbediening die op de bank lag.

Verstoppertje

Mama was aan het opruimen en ik speelde in mijn kamer, toen mama het wel erg stil vond. Ik speelde dan ook verstoppertje en mama kon me zo 1,2,3 niet vinden. Ik had dan ook een heel goed plekje, aan de zijkant van de kast. Normaal ziet mama mij dan staan als ze om het hoekje kijkt, maar nu was ik heel slim op de stoel geklommen. Het duurde wel even voordat mama dat ook vond. Eerst keek ze niet zo blij. Toen zei ze dat het heel knap was, maar dat ik dat voortaan maar moest doen als zij er bij was en toen haalde ze zomaar de stoel uit mijn kamer. Nou ja zeg, hoe kan ik nu nog oefenen voor de vakantie in Luxemburg?

Cadeau

Ik heb een multifunctioneel cadeau gekregen. Eerst ging ik trommelen op de doos. Dat gaf een mooi geluid. Toen ontdekte ik de zakjes met duplostenen die er in zaten, daar kon je mooie geluiden mee maken door ze te schudden. Erna ging ik de blokjes verstoppen in de doos, het was best nog moeilijk om ze terug te krijgen, omdat mijn armen nog niet zo lang zijn. Daarna ben ik eens gaan testen hoe sterk de doos was, nou ik kan zeggen dat het scheuren best nog wel moeite kostte. Uiteindelijk ben ik maar eens gaan bouwen, nou ja leuker vind ik het om mama's bouwwerken uit elkaar te halen.